dutch_celt Geplaatst op 01-03-2010, 18:26 Reageer
user icon
Berichten: 1
gebruiker
Verstuur privé bericht

een iets oudere alweer:

De eerste trein

Langzaam zie ik je verschijnen,
Jouw lampen de weg verlichtend,
In het donker waarin je je begeeft.
Rijdend door het land,
De stilte brekend.

Bij elke stop een nieuwe uitwisseling,
Van oude en nieuwe gezichten.
Ook ik ga met je mee.
Niet uit vrije wil,
Maar omdat het moet.

De deur openend,
Wordt ik uitgenodigd
De warmte in.
Naar de lonkende zetels.
Kom, zet je hier neer.

Graag neem jij me mee.
Het duister door.
Het landschap achter je latend.
Van stad tot dorp,
En weer terug.
Omdat jij niet anders kunt.

Waar zou jij zelf naar toe willen?

Merlijn
01-02-07

Dit bericht is gewijzigd op 01-03 18:27.


meld dit bericht aan een moderator

free spirit 
Ansjovis Geplaatst op 01-03-2010, 18:47 Reageer
user icon
Berichten: 3593
global moderator
Verstuur privé bericht

Het heeft wel iets,leuk

Dit bericht is gewijzigd door een moderator of administrator op 01-03 19:14.


meld dit bericht aan een moderator

Een boekenkast zonder boeken is als een lichaam zonder ziel 
nous Geplaatst op 01-03-2010, 19:16 Reageer
user icon
Berichten: 3979
administrator
Verstuur privé bericht

hijs mooi


meld dit bericht aan een moderator

zonder fouten te maken in het leven kan een mens ook niet leren! 
Ansjovis Geplaatst op 02-03-2010, 08:48 Reageer
user icon
Berichten: 3593
global moderator
Verstuur privé bericht


Een puntje wat mij dwars zit, is dat je te vaak woorden op ''end'' gebruikt,
zoals:
verlichtend, brekend, openend, uitgenodigd, latend.''
dit leest soms storend en valt op een geven moment erg op,
misschien kun je daarom wat zinnen aanpassen of anders formuleren.



meld dit bericht aan een moderator

Een boekenkast zonder boeken is als een lichaam zonder ziel