|
Rainbow
|
Geplaatst op 03-06-2008, 23:46 |
Reageer
|
Berichten: 1740
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
De tijdreizer
‘Alstublieft!’ smeekte ik wanhopig, ik bonsde op de glazen deur.
‘Sorry, we zijn dicht.’
‘Nee!’
De man keek me met opgetrokken wenkbrauwen aan.
‘Toe nou! Ik móet een cadeau hebben! Ik móet!’
‘Jongedame-’
‘Het is drie jaar, meneer! Dríe, niet éen, niet twée, maar drie hele jaren.’ Ik stopte even om daar voor de eerste keer in die tien hele minuten dat ik doorhad dat het vandáag was over na te denken. Jezus. Drie jaar al? Waar had ik al die tijd gezeten? Er trok een grimas over mijn gezicht. De winkelier had het blijkbaar gezien en een glansje medelijden verscheen in zijn ogen.
‘Toe nou, meneer, alstublieft! Drie jaar! Dríe!’ Er ontwikkelde zich een grote knoop in mijn buik en mijn mondhoek vertrok zich tot een zichtbare afgunst.
Zuchtend en steunend zette de man de sleutel weer in het slot en trok gehumeurd de deur open.
‘Eventjes dan.’ Ik kon de man wel om de hals vliegen.
Nate zou me vermóorden als ik niets had. Of, ik zou mezelf vermoorden, omdat hij waarschijnlijk zo’n lieve afkruis kalender boven zijn bed had hangen met ‘nog twee minuten, éen... negenvijftig seconden...’.
Ik twijfelde fronsend boven twee glazen vitrines en slaakte peinzend een zucht. Het zilveren horloge, of het gouden? Het zilveren had een platina inelkaargewoven band, maar het gouden had een moderne, vierkante wijzerplaat. Voor mij was het geen moeilijke keuze: geen van beide. Ik keek verlangend naar een klein, bronzig goedkoop horloge dat in het hoekje van de vitrine lag. Het had een groot, rond bronzen uurwerk, maar een dunne leren band, en ik zuchtte verlangend. Maar dit was Nate's cadeau, en ik onderdrukte een grijns bij het zien van Nate met een bronzen horloge.
Net toen ik mijn blik weer op het gouden en het zilveren horloge richtte, klingelde de bel van het kleine zaakje en deed iemand de deur open.
‘Meneer!’ De winkeleigenaar wilde de klant net vermoeid gaan uitleggen dat hij eigenlijk gesloten was, toen ik afgeleid opkeek.
Het was of de hele wereld even omviel en ik overeind bleef staan omdat mijn benen niet doorhadden wat er in mijn maag aan de gang was.
‘Ik zeg u, dat de zaak geslóten is.’
‘Ik hoef slechts tien minuten van uw tijd.’
De winkeleigenaar rolde met zijn ogen en ik keek weer verward naar de vitrines. Wat was dat? Wat was wat? De horloges dansten voor mijn ogen.
‘... voor haar een cadeau te kopen.’ Hoorde ik zijn stem nog in mijn oren weergalmen.
‘U ook al!’ tierde de winkeleigenaar, ‘ach het zou me ook wat! Komt u maar binnen, maar tien minuten en geen secónde langer!’
Ik hoorde voetstappen achter me en niet veel later drukten we samen onze neuzen tegen de vitrines.
Na een paar stille minuten riep de man de winkeleigenaar en wees hem zijn keuze aan. Het was het bronzen horloge. Niet wetend wat me overkwam wipte ik met een tollende buik op en neer.
Het was raar, want toen de man betaalde en de winkel uit wilde lopen, voelde ik me alsof mijn laaste kans op... bronzen horloges, geluk of, tijd... me stilletjes verliet. Als een soort trieste aftocht.
‘Ik zou het gouden kiezen,’ knikte de man die even naast me stil bleef staan, zijn warme adem maakte mijn nek tintelen.
Ik gaf geen antwoord en knikte verdwaasd, niet wetend wat te doen.
Na een aarzeling voegde hij er aan toe: ‘Als je dan toch het lelijkste wilt kiezen.’ Mijn ogen keken vragend in zijn grijnzende gezicht.
Waarom was alles zo... anders, inneens? Het voelde anders. Het wás anders.
Het voelde niet als drie jaar.
Het voelde als twee seconden, en dat ik alles, zelfs bronzen horloges geluk en tijd, weer terug kon halen door het gouden horloge ver achter me te laten en de winkel uit te rennen, achter de vreemdeling aan die het hart van een tijdreizer veroverde.
Ik riep de winkelier en betaalde het goude horloge. De bel van de winkel klingelde, als de eenzame trompet op een begravenis, en droef sloeg om mijn hart.
Ik zuchtte en klampte me aan het horloge vast.
Drie jaar.
Drie hele, volle jaren.
Maar waar waren ze gebleven?
Dit bericht is gewijzigd door een moderator of administrator op 04-06 08:55.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
In my house of plastic cups |
|
|
|
|
|
|
|
|
Rainbow
|
Geplaatst op 04-06-2008, 21:59 |
Reageer
|
Berichten: 1740
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Bedankt : )
En het gaat over een meisje, dat denkt dat ze gelukkig is, maar pas beseft hoe ongelukkig is, als ze het echte "geluk" tegenkomt, waardoor haar hele leven op zn kop staat... de horloges staan erin, om soort van nadruk te geven op het feit dat het om tijd kwijtraken gaat, dat ze 3 jaar iets met iemand heeft, maar het lijkt net alsof ze door de tijd is gereisd, en 3 jaren van haar leven kwijt is. Als ze the real happiness dan eindelijk tegenkomt is ze te laf om er wat aan te doen, en gaat ze braaf met haar oude leventje verder.
Zo zit het een beetje, maar snappen jullie het nu?
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
In my house of plastic cups |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Kort verhaal: De Tijdreizer - 1
!
