|
karlijn
|
Geplaatst op 15-07-2005, 20:07 |
Reageer
|
Berichten: 355
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Zo vaak ruzie of woorden wisselingen
Zoveel kritiek dat jij op mij wou uiten.
Je kon jezelf nooit een keertje bedwingen.
Zovaak moe van het praten.
Het was gewoon niet meer te harden.
Dat ik je daarom al bijna in de steek wou laten.
Ik kon het niet stoppen, dat mijn hart verstarden.
Maar toch kon ik niet tegen je op.
Ik had geen antwoorden op jou vragen.
Hoe jij de dingen zag, was zo anders…… dat het aan mij begon te knagen.
Ik begon te twijfelen aan mijzelf.
Ik geloofde niet eens meer mijn eigen woord.
Tot dat ik op die ene dag wakker werd en dacht bij jij gestoord!
Hoe kan iemand anders?
Je laten twijfelen, aan je eigen woorden?
Hoe kan het zijn dat ik,
iets positief op een negatieve manier liet verstoren?
Waar waren mijn eigen waarde en zelf respect gebleven?
Waarom werd ik nu pas wakker?
Was jij dan zo hoog in mij opgestegen?
Ik heb je toen losgelaten,
Want ik had mezelf niet meer in de hand.
Nu kan ik best wel af en toe met je praten.
Maar dan liever aan de tel, gewoon van af een afstand.
Omdat ik toch blijf houden van jou.
Misschien wel voor de rest van mij leven.
Maar dan zal je toch een beetje moeten veranderen.
Want zo kan ik mezelf niet helemaal geven.
Dit bericht is gewijzigd op 30-07 19:18.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
|
|
|
|
|
|
|
